چهارشنبه, 14 آبان 1393 09:52

عاشقانه‌هایی برای لوبتک و پوپک

«لوبتک» و «پوپک» عروسک ‌اند؛ عروسک‌های بومی سیستان و بلوچستان. پوپک را زنان نابارور نذر می‌کنند و می‌سازند و از آن مراقبت می‌کنند و برایش لالایی می‌خوانند. لوبتک را زنانی که مادر شده‌اند برای فرزندانشان می‌سازند. لوبتک روی چوبی ساخته می‌شود که قابلیت چرخیدن دارد و مادران می‌توانند قصه‌هایشان را از زبان لوبتک روایت کنند.

لوبتک و پوپک عروسک‌اند. عروسک‌های اسطوره‌ای و بومی سرزمین زال و رودابه. عروسک‌هایی که از بطن تاریخ و فرهنگ مردم بزرگترین استان ایران زاییده شده. حالا این عروسک‌ها به تهران آمدند تا در نمایشگاهی پیشکش لبخند کودکان مانده از آموزش سیستان و بلوچستان شوند.
 
می‌گویند، پوپک را زنانی می‌سازند که در آرزوی اولاد هستند. پوپک عروسکی مقدس است، شبیه نوزاد. این زنان از این عروسک مراقبت می‌کنند، برای آن لالایی می‌خوانند تا به طبیعت و خداوند بگویند، مادرانی شایسته هستند.
 
این عروسک‌ها بن مایه‌های قوی انسانی دارند. این زنان با ساختن عروسک می‌خواهند، بگویند انسان‌ها خواهان آفرینش‌های تازه هستند. گویی در نزدیکی ِ هر چه بیشتر انسان با خویش، خداگونه گی جان می گیرد.
 
اهالی سیستان و بلوچستان معتقدند که وقتی به خویش نزدیک می شویم، به مهربانی نزدیک می شویم و به سخاوت و به دوست داشتن و به آرامش و . . . . وبه آفرینش. از بودن خود احساس ِ خوب می گیریم و به تکثیر خوبی می اندیشیم. در این هنگام است که چیزی شبیه ِ خود خلق می کنیم.
 
« لوبتک»، یکی دیگر از عروسک‌های سیستان و بلوچستانی است. عروسکی که با دامن گسترده اش یادگاری است از روزگار ِ دیرین و دور از ما ؛ روزگار ارزش ِ مادرها , مادرانه گی ها . ساخت لوبتک , علاقه به حفظ ِ ارزش ِ مادرانه‌گی است.
 
این عروسک‌ها می‌گویند که زن ِ سیستان و بلوچستانی جسور است. در مرز و محدودیت نمی‌گنجد . او خویش را می سازد و تکثیر می‌شود و از ساخت ِ صورت و بدن مردها هم پروایی ندارد.
 
لوبتک از معدود عروس‌ک‌هایی است که هم در شکل زن ساخته می شود و هم در شکل ِ مرد. زنا ن ِ سیستان و بلوچستان آزاده اند و فارغ از نگاه ِ جنسیتی  انسان را  تجسم می‌کنند. وقتی به مردی دل می بازند، او را نیک تصور می کنند و دگر بار می سازند . اینجا صورت و پوشش و اندام مردها , در دستهای ِ رنج کش ِ زنها , آفریده می شود.  لوبتک نشان ِ زن، زمین، رویش و باروی است.
 
دست اندرکاران راه اندازی نمایشگاه می‌گویند که هدفشان نمایش زندگی توانمند و آمیخته با عشق به انسان و طبیعت مان است.
 
جالب اینجاست که آن‌ها از دورریزها برای ساخت عروسک استفاده می‌کنند. آن‌ها معتقدند که در زیست ِ ساده  ما دورریز و زباله خیلی مفهومی ندارد. تکه پارچه های ِ مانده از دوخت لباس، جاروهای ِ کهنه ، تکه های چوب، بازمانده‌های پرده های ِ حصیری و . . . . . دستمایه  خلق ِ شی ء دیگری می شود. در دیار ِ ما هیچ چیز زود نمی میرد ، حتی فرسوده‌گی و کهنه گی، خویش را در صورت تازه ای می‌سازد و زندگی‌اش می‌پاید.
 
این نمایش علاقه به زندگی ، با مهربانی ِ زنان ِ دیار ما خویش را مبتنی با نیازها و چالش‌های ِ دنیای ِ امروز به شکل تازه تری معرفی ساخته است. ما بر آنیم که سخاوت ِ سرزمین ِ گندم خیزمان را به کودکان ِ مانده از آموزش تقدیم کنیم.
 
این گروه بر این باورند که رنج کودکان پایان نمی‌یابد ، مگر با کوشش بزرگترها. ما می‌خواهیم کودکان سیستان و بلوچستان ؛ کودکی کنند! شاد باشند! آموزش بگیرند! ما می خواهیم لوبتک در نقش یک میراث کهن و زنده ثبت شود و دستمایه  فراهم آوری ِ زندگی ِ بهتری بشود برای کودکان.

آبشخور: خبرگزاری میراث معنوی

ارسال نظر


کد امنیتی
بارگزاری مجدد

پی‌گیری

پیشخوان

آمار بازدید

امروز34
دیروز67
این هفته197
این ماه1195
جمع کل48718

Unknown ? Unknown